هی کم کمک آمد قرینم شدرفتی و غم آمد عجینم شدنقل محافل کرد دردم راهر کس که بعد از تو امینم شدآدم ز راهِ دوستی خوردهبا دوستی دام و کمینم شداز رفتنت بسیار ترسیدمآخر تو رفتی و «همینم» شدرفتی و دادی دست من سیگاررفتی و خس خس سهم«سینم»شدسهراب عرب زاده#سهراب_عرب_زاده

احترام و اعتماد و یا تعهد این سه تاهر کدامش رفت قطعا هر سه تاشان می رود#سهراب_عرب_زاده

صبر کردن انتخابم نیست'>نیست ،دیگر راه نیستمن به اجبارِ زمانهِ هی صبوری می کنم#سهراب_عرب_زاده

همانی که تو را رنجاند می رنجد تماشا کندلش در حین امید و دلش در حین دلشادی#سهراب_عرب_زاده

برایِ هر که از این رابطهِ تعریف خواهی کردبگو لطفا تو از اول نه از آن جا که می خواهی#سهراب_عرب_زاده

یک قدم سمتم نیامد،چون دلش با من نبودمثل اسبِ ارمنی سمتش دویدم حیف شد#سهراب_عرب_زاده

زِی حرفَلِ تحلی وَم،خواسی که جدا آویمپا پس نکشیدُم وُ پا پیچله هی بَهسُماو قَهسِ تو دوسی بی،معلوم بی از اولسی خواسَن و سی بیدن،واللهِ که بی قَهصُمدیدُم که دو تا دَهست،رهتهِ مِنِ هر دَهسیغیر از خومِ تی نا کهِ،غم خَردُم و اِشکَهسُمدل زَهشه خرابی کهِ،پشتت نَکَشُم آهیاُفتا پِیِ سیگار و...هر شو مو هنی مَهسُمترسم که بچت جی خوت،تاوان بده سر ایی عشقرهتی وُ دِلُم مُر کهِ،اشکهسشه بِی دهسُمسهراب عرب زاده

خسته از تکرارِ بی رحمِ شب و کابوس و دردمرگ اگر در می زد امشب «خواهشم» دستور بودقلب من با هر تپش می خواست فریادم زندآه بغضِ در گلو چون سنگ کوه نور بودمانده ام در لحظه ای که رفتی و جان کنده اماز همان جایی که رفتی زندگی در گور بودبعد من یک قاب خالی روی دیوار است و بسخنده ای خشکیده بر لب مرگ من ناجور بودچشم بستم نهِ به دنیا نهِ به شب هایِ سیاهچشم بستم تا نبینم عشق هم مغرور بود#سهراب_عرب_زاده

نَهل دَهسی سَرِ قلبُم که سراسر دردُمبِی خیالت شو وُ رو سَر دلِ خوم ایگردُمطومِ او خَرسَلِتهِ مِزه نکردی هرگزتا بدونی که چطو تحلِ گپل ایی مردُممونه بِی بُرمَک و بِی دَهس نشونم اییدِنطحر داری که سَرِ رَه یِ هَمش دم بَردُمسیل ایکرد وُ گو عمریِ بازیت ایدهسَرِ عشقِ تو چقد مونگه وَ دِیم ایخَردُمدِیم ایی دید چطوری مو وَدهسِی ایرُمکه چطو رنگ مو رهته مِثِ لاشِی سردُمایسو بِی دَردَلِ ایی دل دَ کِنار اومَمهتوبه اَر باز تو واگردی و مو واگردُمسهراب عرب زاده

آن که بویِ دل‌خوشی می‌داد، رفتشورِ لبخند از لبم افتاد، رفتبی‌خبر، بی‌آن‌که هشیارم‌کندمثلِ برگی درخزان بر باد، رفتخانه پر شد از سکوتِ تلخِ شبگرمِ جانِ من شد و… آزاد رفتمن هنوزم چشم‌بر‌در مانده‌اماو ولی آسوده و دلشاد رفتدل به امیدِ قدم‌هایش نشستلیک بی‌رحم آمد و بی‌داد رفتسهراب عرب زاده